Vector of arabic calligraphy - Salawat supplication phrase translated as God bless Muhammad

САЛАВОТ – ДУОНИНГ ҚАНОТИ

عَنْ فَضَالَةَ بْنِ عُبَيْدٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: سَمِعَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلاً يَدْعُو فِي صَلاَتِهِ لَمْ يُمَجِّدْ اللهَ تَعَالَى وَلَمْ يُصَلِّ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: عَجِلَ هَذَا ثُمَّ دَعَاهُ فَقَالَ لَهُ أَوْ لِغَيْرِهِ: إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ فَلْيَبْدَأْ بِتَمْجِيدِ رَبِّهِ جَلَّ وَعَزَّ وَالثَّنَاءِ عَلَيْهِ ثُمَّ يُصَلِّي عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ يَدْعُو بَعْدُ بِمَا شَاءَ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَأَحْمَدُ وَابْنُ جُزَيْمَةَ وَابْنُ حِبَّانَ وَسَنَدُهُ صَحِيحٌ.
Фазола ибн Убайд розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам бир киши намозда дуо қилаётганини эшитдилар. У Аллоҳ таолога мақтов айтмади, Набий соллаллоҳу алайҳи ва салламга салавот йўлламади. Шунда Расулуллоҳ: “Бу (киши) шошилди!” дедилар. Сўнг уни чақириб: “Агар биронтангиз дуо қилса, аввал Парвардигори азза ва жаллани улуғласин, Унинг Пайғамбари соллаллоҳу алайҳи ва салламга салавот айтсин! Кейин хоҳлаганини сўрайверсин!” дедилар” (Абу Довуд, Термизий, Аҳмад, Ибн Хузайма, Ибн Ҳиббон ривоят қилган. Ривоят санади саҳиҳ).
Дуо қилмоқчи бўлган одам даб-дурустдан ҳожатларини сўрашга ўтмайди, аввал Аллоҳ таолога ҳамду сано айтади, Пайғамбаримизга салавот, салом йўллайди. Кейин дилидаги мурод-мақсади амалга ошишини сўраб Аллоҳга илтижо этади. Шунда унинг дуоси ижобатидан умид қилса бўлади.
Кимда-кимда Аллоҳга ҳамду сано, Расулига салавот айтмай туриб бирдан дуо қилишга ўтиб кетса, шошқалоқлик қилибди.

عَنْ عَبْدِ اللهِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: كُنْتُ أُصَلِّي وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ مَعَهُ فَلَمَّا جَلَسْتُ بَدَأْتُ بِالثَّنَاءِ عَلَى اللهِ ثُمَّ الصَّلاَةِ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ دَعَوْتُ لِنَفْسِي فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: سَلْ تُعْطَهْ سَلْ تُعْطَهْ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَسَنَدُهُ حَسَنٌ صَحِيحٌ.
Абдуллоҳ ибн Масъуд розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Мен намоз ўқиётгандим. Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам, Абу Бакр, Умар ўша ерда эдилар. Ўтирганимда Аллоҳга (ҳамду) сано, Набий соллаллоҳу алайҳи ва салламга салавот айта бошладим. Кейин ўзим учун дуо қилдим. Шунда Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам: “Сўра, сенга берилади! Сўра, сенга берилади!” дедилар” (Термизий ривоят қилган. Ривоят санади ҳасан-саҳиҳ).
Расули акрам алайҳиссаломнинг “Сўра, сенга берилади!” деб икки марта такрорлашларидан Аллоҳга мақтов айтган, Пайғамбаримизга салавот йўллаган банданинг дуоси сўзсиз қабул бўлишини билиб оламиз.
Ибн Ато шундай деган: “Дуонинг рукнлари, қанотлари, сабаблари, вақтлари бор. Агар дуо рукнларига мувофиқ келса, қувватли бўлади. Агар қанотларига мувофиқ бўлса, самога кўтарилади. Агар сабабларига мувофиқ келса, зафар қучади. Вақтларига тўғри келса, нажот топади. Дуонинг рукнлари хаёлни бир ерга жамлаш, қалб юмшаши, хокисорлик, хушуъ, дилнинг Аллоҳга боғланиши, сабабларни юзага келтириш. Дуонинг қанотлари содиқликдир. Унинг вақтлари – саҳар пайти. Дуонинг сабаблари эса Набий соллаллоҳу алайҳи ва салламга салавот айтиш ”.

عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: إِنَّ الدُّعَاءَ مَوْقُوفٌ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ لاَ يَصْعَدُ مِنْهُ شَيْءٌ حَتَّى تُصَلِّيَ عَلَى نَبِيِّكَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَسَنَدُهُ حَسَنٌ.
Умар ибн Хаттоб розияллоҳу анҳу шундай деган: “Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва салламга салавот айтмагунингча қилган ҳар қандай дуоинг кўтарилмай осмон билан ер ўртасида тураверади” (Термизий ҳасан санад билан ривоят қилган).
Агар қўлни самога кўтариб дуо қилинса-ю, бироқ Пайғамбар алайҳиссаломга салавот айтилмаса, дуо мақбул бўлмай ер билан само орасида муаллақ туриб қолади. Қачон салавот айтилса, ўшанда ижобат бўлади.

عَنْ عَلَيٍّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: كُلُّ دُعَاءٍ مَحْجُوبٌ حَتَّى يُصَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَآلِ مُحَمَّدٍ. رَوَاهُ الطَّبَرَانِيُّ وَالْبَيْهَقِيُّ وَسَنَدُهُ حَسَنٌ.
Али розияллоҳу анҳу айтади: “Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламга, у киши аҳли оилаларига салавот айтилмагунича ҳар қандай дуо (ижобатдан) тўсилгандир” (Табароний, Байҳақий ривоят қилган. Ривоят санади ҳасан).

عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: إِذَا أَرَادَ أَحَدُكُمْ أَنْ يَسْأَلَ فَلْيَبْدَأْ بِالْمِدْحَةِ وَالثَّنَاءِ عَلَى اللهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ لِيُصَلِّ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ لِيُصَلِّ بَعْدُ فَإِنَّهُ أَجْدَرُ أَنْ يَنْجَحَ. رَوَاهُ عَبْدُ الرَّزَّاقِ وَالطَّبَرَانِيُّ.
Ибн Масъуд розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Агар биронтангиз дуо қилмоқчи бўлса, Аллоҳга муносиб ҳамду сано айтсин. Кейин Набий соллаллоҳу алайҳи ва салламга салавот йўлласин. Шундан сўнг (хоҳлаганича) дуо қилаверсин. Зеро, у муваффақият қозонишга (яъни, дуоси ижобат бўлишга) муносибдир” (Абдураззоқ, Табароний ривоят қилган).
Хуллас, дуодан олдин, кейин Пайғамбаримиз алайҳиссаломга салавот йўлласак, Аллоҳ таоло сўраганимизни беради, дуоларимиз мустажоб бўлади.

 

Хадичаи Кубро аёл-қизлар
ўрта махсус ислом билим юрти Ахборот ресурс марказм раҳбари
М. Саиджалолова

Мулоҳаза билдириш

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*